Η πανδημία μεταβάλλει τη νοηματοδότηση και την παραγωγή της επιστήμης καθώς και τους τρόπους διοίκησης και διδασκαλίας στα πανεπιστήμια. Ταυτόχρονα, η επιστήμη και το πανεπιστήμιο συμβάλλουν σε μεταβολές που προκαλούνται στη συγκυρία της πανδημίας.

Το άρθρο αυτό εστιάζει στο πανεπιστήμιο στους «χρόνους» της πανδημίας, διακρίνοντας τις προκλήσεις που εμφανίζονται στην τρέχουσα ακαδημαϊκή χρονιά και σε αυτές που αναμένεται να εμφανιστούν στα προσεχή χρόνια.

Ανατρέχοντας σε ερευνητικά δεδομένα και εκτιμήσεις που δημοσιεύτηκαν το τελευταίο δίμηνο (α) εξηγούμε γιατί η πανδημία επηρεάζει περισσότερο αρνητικά τα πανεπιστήμια που είναι ενταγμένα στη διεθνή νεοφιλελεύθερη αγορά τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, (β) εντοπίζουμε τις προκλήσεις που εμφανίζονται για το πανεπιστήμιο στην Ελλάδα και (γ) διατυπώνουμε ένα πλαίσιο προτάσεων που θα επιτρέψει το πανεπιστήμιο να λειτουργήσει ως μηχανισμός ενίσχυσης της έρευνας προς όφελος των κοινωνιών μας, ως πεδίο ανάπτυξης παραγωγικών δυνάμεων που σέβονται την φύση και τα όρια που θέτει, ως θεσμός εμπέδωσης της κριτικής σκέψης και της κοινωνικής συνοχής.

 

* Μελέτη του 

Γιώργου Αγγελόπουλου, Επίκουρου Καθηγητή Κοινωνικής & Πολιτικής Ανθρωπολογίας ΑΠΘ, τέως Γενικού Γραμματέα του Υπουργείου Παιδείας, Έρευνας & Θρησκευμάτων, τέως Προϊσταμένου του Γραφείου Πρωθυπουργού Θεσ/νίκης