To ΕΝΑ αναδεικνύει τα διακυβεύματα των γαλλικών βουλευτικών εκλογών, με τους νέους συσχετισμούς που διαμορφώθηκαν από τις προεδρικές εκλογές να δείχνουν σημαντικές πολιτικές ανακατατάξεις →

Σήμερα η Γαλλία προσέρχεται στις κάλπες για τον 1ο γύρο των βουλευτικών εκλογών και όπως φαίνεται θα κλείσει ερμητικά ( ; ) ένας κύκλος της πολιτικής ιστορίας της: Τα δύο παραδοσιακά μεγάλα κόμματα θα αναμετρηθούν με την πορεία και τα ακροατήριά τους, τη στιγμή που όλες οι δημοσκοπήσεις αποτυπώνουν μια εικόνα που δεν χαρακτηρίζεται πλέον από την ασάφεια και το απροσδιόριστο που προηγήθηκε των Προεδρικών Εκλογών.

Με φόντο το χάρτη των χαμένων και κερδισμένων της παγκοσμιοποίησης, το αίτημα για «ανανέωση» του πολιτικού προσωπικού μιας χώρας, που διεκδικεί να ανακτήσει την παλαιά αίγλη της ως μια εκ των ιδρυτικών δυνάμεων της ΕΕ και με «μεταρρυθμίσεις» στα εργασιακά ζητήματα να δρομολογούνται, ο Macron αποδεικνύει ότι εν τέλει διαθέτει «κόμμα».

Η République en Marche σε συνεργασία με το MoDem του Francois Bayrou φαίνεται να διεμβολίζει εκλογικά Ρεπουμπλικάνους και Σοσιαλιστές, να αντλεί εν μέρει από εκλογικές δεξαμενές όσων έχουν «αγανακτήσει» από ένα σύστημα «παραδοσιακών» ελίτ και να θεμελιώνει το αφήγημα των «νέων» ελίτ του χρηματοοικονομικού (και όχι μόνο) συστήματος.

Ο Macron κατεβάζει στην αρένα και υποψηφίους που δεν έχουν δοκιμαστεί στην πολιτική, τη στιγμή που η μεγάλη στροφή προς μια γνήσια «σοσιαλφιλελεύθερη» Γαλλία εφαρμόζεται στην πράξη με παρεμβάσεις, που προκαλούν έντονες διαμάχες, σε κρίσιμους τομείς της δημόσιας πολιτικής. Επιβεβαιώνεται έτσι και η δυναμική του γαλλικού προεδρισμού, με τον Macron να μην επιβάλλεται απλά στο κόμμα του, αλλά να προηγείται ακόμα και της ιδρύσεώς του.

Και, ανάμεσα σε όλα αυτά, το κόμμα του Mitterrand που βρίσκεται; Η αναζήτηση πολιτικού και κοινωνικού χώρου για τους Γάλλους Σοσιαλιστές δεν φαίνεται να ολοκληρώνεται ευοίωνα, με το PS να συμμαχεί με το PGR, χωρίς ωστόσο ιδιαίτερη ανταπόκριση από το εκλογικό σώμα.

Παράλληλα, το στοίχημα για μια ενιαία μεγάλη Αριστερά χάθηκε, με συνεργασίες που υπόσχονταν πολλά να μένουν στον αέρα. Η France Insumise του Jean-Luc Melénchon, με μια τακτική «μαζί αλλά (κυρίως) και χώρια» με το PCF και δημόσιες αντιπαραθέσεις για τις λίστες των υποψηφίων τους, διεκδικεί ένα ποσοστό που αν και δεν πλησιάζει στη δυναμική των Προεδρικών Εκλογών, επιχειρεί να κεφαλαιοποιήσει πολιτικά τη φωνή εκείνων που έχουν αγανακτήσει με τις παραδοσιακές ελίτ αλλά δεν θεωρούν ως λύση τη δημιουργία νέων.

Η σκιά, τέλος, του Front National, μικραίνει αλλά δεν εξαφανίζεται. Και πώς άλλωστε; Στην Ευρώπη της λιτότητας και της νομισματικής (και μόνο) ένωσης διαρκώς ελλοχεύει ο κίνδυνος της ακροδεξιάς εθνικιστικής αναδίπλωσης, καταστροφικής για κάθε μορφή δικαιωμάτων.