Ο Χρήστος Τεάζης στο ΕΝΑ: Οι εκλογές και οι νέοι συσχετισμοί στην Τουρκία

Ο Λέκτορας Πολιτικών Επιστημών στο Πανεπιστήμιο της Άγκυρας Χρήστος Τεάζης μιλά στο Ινστιτούτο Εναλλακτικών Πολιτικών ΕΝΑ για τις επικείμενες εκλογές στην Τουρκία. Διατυπώνει εκτιμήσεις για τους κομματικούς συσχετισμούς που θα προκύψουν από τις κάλπες της 24ης Ιουνίου και αναδεικνύει τις βασικές κοινωνικές αντιπαραθέσεις στη γειτονική χώρα, σε μια προσπάθεια να χαρτογραφήσει τα υπό αναμόρφωση πολιτικά ρεύματα […]

Ο Λέκτορας Πολιτικών Επιστημών στο Πανεπιστήμιο της Άγκυρας Χρήστος Τεάζης μιλά στο Ινστιτούτο Εναλλακτικών Πολιτικών ΕΝΑ για τις επικείμενες εκλογές στην Τουρκία. Διατυπώνει εκτιμήσεις για τους κομματικούς συσχετισμούς που θα προκύψουν από τις κάλπες της 24ης Ιουνίου και αναδεικνύει τις βασικές κοινωνικές αντιπαραθέσεις στη γειτονική χώρα, σε μια προσπάθεια να χαρτογραφήσει τα υπό αναμόρφωση πολιτικά ρεύματα στη σύγχρονη Τουρκία. (περισσότερα…)

Από το 1985 στο 2018: Δύο έρευνες για την εξωτερική πολιτική σε προοπτική

Το Ινστιτούτο Εναλλακτικών Πολιτικών ΕΝΑ φιλοξενεί απόψεις σχετικά με την έρευνά του για τα ζητήματα εξωτερικής πολιτικής. Γράφει ο Σωτήρης Ρούσσος, Αναπληρωτής Καθηγητής του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου και υπεύθυνος του Κέντρου Μεσογειακών, Μεσανατολικών και Ισλαμικών Σπουδών, www.cemmis.edu.gr →

Το Ινστιτούτο Εναλλακτικών Πολιτικών ΕΝΑ φιλοξενεί απόψεις σχετικά με την έρευνά του για τα ζητήματα εξωτερικής πολιτικής.

Γράφει ο Σωτήρης Ρούσσος, Αναπληρωτής Καθηγητής του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου και υπεύθυνος του Κέντρου Μεσογειακών, Μεσανατολικών και Ισλαμικών Σπουδών, www.cemmis.edu.gr → (περισσότερα…)

Ψυχραιμία, αποφασιστικότητα & διπλωματία απέναντι στα στρεβλά «διαπιστευτήρια πατριωτισμού»

Το Ινστιτούτο Εναλλακτικών Πολιτικών ΕΝΑ φιλοξενεί απόψεις σχετικά με την έρευνά του για τα ζητήματα εξωτερικής πολιτικής. Γράφει ο δημοσιογράφος, Γιώργος Σκαφιδάς →

Το Ινστιτούτο Εναλλακτικών Πολιτικών ΕΝΑ φιλοξενεί απόψεις σχετικά με την έρευνά του για τα ζητήματα εξωτερικής πολιτικής.

Γράφει ο δημοσιογράφος, Γιώργος Σκαφιδάς →

(περισσότερα…)

Το ιταλικό κομματικό σύστημα μετά τις εκλογές: Διλήμματα και προκλήσεις

Ο Δρ. Πολιτικής Επιστήμης και Κοινωνιολογίας στη Scuola Normale Superiore e del Comune di Pisa, Bruno Marino μιλάει στο ΕΝΑ για το μετεκλογικό πολιτικό τοπίο στην Ιταλία και το πώς διαμορφώνονται τα δεδομένα για το κομματικό σύστημα της χώρας → Πώς εξηγείτε την εκλογική επιτυχία του Κινήματος των Πέντε Αστέρων;  Το ερώτημα αυτό είναι πολύ δύσκολο […]

Ο Δρ. Πολιτικής Επιστήμης και Κοινωνιολογίας στη Scuola Normale Superiore e del Comune di Pisa, Bruno Marino μιλάει στο ΕΝΑ για το μετεκλογικό πολιτικό τοπίο στην Ιταλία και το πώς διαμορφώνονται τα δεδομένα για το κομματικό σύστημα της χώρας →

Πώς εξηγείτε την εκλογική επιτυχία του Κινήματος των Πέντε Αστέρων;

 Το ερώτημα αυτό είναι πολύ δύσκολο να απαντηθεί αυτήν τη στιγμή. Ορισμένοι μελετητές υπογραμμίζουν πως υπάρχει μια συσχέτιση ανάμεσα στην επιτυχία του Κινήματος των Πέντε Αστέρων και στα επίπεδα ανεργίας στην περιφέρεια (βλ., για παράδειγμα, την ανάλυση του CISE, του Ιταλικού Κέντρου Εκλογικών Σπουδών εδώ). Άλλοι αναλυτές επισημαίνουν ότι το Κίνημα των Πέντε Αστέρων κατάφερε να προσελκύσει ψηφοφόρους που προέρχονται από την Κεντροαριστερά (όπως προκύπτει, για παράδειγμα, από αναλύσεις που αφορούν στις μετακινήσεις ψηφοφόρων στην Κεντρική και τη Βόρεια Ιταλία: 1, 2), ενώ, ειδικά στη Βόρεια Ιταλία, δεν απώλεσε ψήφους προς τη Λέγκα (η οποία δεν είναι τίποτε άλλο από την παραδοσιακή Λέγκα του Βορρά, το όνομα της οποίας τροποποιήθηκε πρόσφατα, με την αφαίρεση «του Βορρά»). Επιπλέον, η εκλογική βάση του Κινήματος των Πέντε Αστέρων έχει αποδειχθεί σχετικά σταθερή, ιδιαίτερα (αν και όχι μόνο) στη Νότια Ιταλία (1, 2, 3). Εντούτοις, όλα αυτά δεν είναι παρά πιθανές επιμέρους διαστάσεις μιας συνολικότερης εξήγησης. Το μόνο βέβαιο είναι ότι για πρώτη φορά στην πρόσφατη ιταλική πολιτική «λαϊκιστικές» δυνάμεις κατάφεραν να κερδίσουν την πλειοψηφία ψήφων και εδρών.

Είναι δυνατό η ιταλική Κεντροαριστερά να αποφύγει την «πασοκοποίηση»;

Είναι εξαιρετικά δύσκολο –και επικίνδυνο σε κάποιο βαθμό– να κάνουμε προβλέψεις. Εκείνο που είναι σίγουρο είναι ότι το Δημοκρατικό Κόμμα (ο μείζων πολιτικός σχηματισμός της ιταλικής Κεντροαριστεράς) αντιμετωπίζει μεγάλα προβλήματα, για διάφορους λόγους. Πρώτα απ’ όλα, ορισμένες αναλύσεις δείχνουν ότι το Δημοκρατικό Κόμμα έχει συρρικνωθεί στα προπύργιά του, στη λεγόμενη «κόκκινη ζώνη», εκεί όπου οι δυνάμεις της (κεντρο)αριστεράς (δηλαδή οι κομμουνιστές και οι σοσιαλιστές) ήταν ανέκαθεν εξαιρετικά ισχυρές από τα μέσα της δεκαετίας του 1940 κι έπειτα (1). Ωστόσο, ακόμη και σε ορισμένα σημεία της «κόκκινης ζώνης» επικράτησαν άλλα κόμματα ή συνασπισμοί κομμάτων, πράγμα που δείχνει ότι σε μελλοντικές αναμετρήσεις μπορεί να κινδυνεύσουν ακόμη και αυτά τα τελευταία προπύργια. Επιπλέον όμως –κι αυτό είναι ίσως το πιο ανησυχητικό στοιχείο για τους υποστηρικτές της Κεντροαριστεράς– οι ψηφοφόροι που προέρχονται από τις μεσαίες και κατώτερες κοινωνικές τάξεις εμφανίζουν μειωμένη τάση προς την υποστήριξη του Δημοκρατικού Κόμματος, όταν, αντίστροφα, όσοι ανήκουν στις ανώτερες και ανώτερες-μεσαίες τάξεις έχουν μια πιο έντονη τάση προς τη στήριξή του (1). Το στοιχείο αυτό, σε συνδυασμό με το γεγονός ότι σε κάποιες μεγάλες ιταλικές πόλεις το Δημοκρατικό Κόμμα σημείωσε τα υψηλότερα ποσοστά του στις πλέον κεντρικές (και ευημερούσες) συνοικίες, δείχνει ότι, όπως έχει πει ο Piero Ignazi, κινδυνεύει να μετατραπεί σε ένα «ριζοσπαστικό μαζικό κόμμα». Μολαταύτα, η επιλογή της επόμενης ηγεσίας –κι ακόμη περισσότερο οι επόμενες προκριματικές εκλογές–  θα μπορούσαν να αποτελέσουν σημείο καμπής για το Δημοκρατικό Κόμμα, εάν εμφανιστεί στο προσκήνιο ένας νέος «διεκδικητής», όπως συνέβη με τον Matteo Renzi το 2012 και το 2013.

Τι θεωρείτε ότι απέτρεψε το ενδεχόμενο σύναψης ενός συνασπισμού ανάμεσα στο Κίνημα των 5 Αστέρων και την Κεντροαριστερά;

Παρά την ύπαρξη συγκεκριμένων συγκλίσεων μεταξύ των εκλογικών βάσεων των δύο κομμάτων, ένας από τους βασικούς αποτρεπτικούς παράγοντες για το σχηματισμό ενός τέτοιου συνασπισμού υπήρξε ο M. Renzi, ο οποίος δήλωσε επανειλημμένα ότι θα ήταν αντίθετος σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο για μια σειρά από λόγους, συμπεριλαμβανομένης της υποτιθέμενης αναγκαιότητας οι δύο καθαροί νικητές της εκλογικής διαδικασίας –το Κίνημα των 5 Αστέρων και η Λέγκα– να επιχειρήσουν να σχηματίσουν ένα συνασπισμό, ως ένδειξη «σεβασμού» προς το εκλογικό αποτέλεσμα. Ο πρώην Πρωθυπουργός της Ιταλίας φαντάζεται το εγγύς μέλλον με το Δημοκρατικό Κόμμα στα έδρανα της αντιπολίτευσης, όμως για την ώρα είναι ασαφές το εάν ο συνασπισμός μεταξύ του Κινήματος των 5 Αστέρων και της Λέγκας θα μακροημερεύσει.

Πού θεωρείτε ότι οφείλονται οι αδυναμίες και οι δυσκολίες της ιταλικής ριζοσπαστικής Αριστεράς; Υπάρχουν κινηματικές διαδικασίες εκτός των κομματικών τειχών;

Κι εδώ θα μπορούσε να υπάρξει λεπτομερέστερη ανάλυση όταν θα είναι διαθέσιμα αποτελέσματα σχετικών ερευνών. Προς ώρας, κάποιες αρχικές υποθέσεις θα μπορούσαν να εξαχθούν αφενός από το γεγονός ότι ο σχηματισμός της συμμαχίας της ριζοσπαστικής Αριστεράς με την ονομασία Liberi e Uguali (Ελεύθεροι και Ίσοι) έγινε αντιληπτός ως μια «από τα πάνω» διαδικασία, η οποία κινητοποιήθηκε από κάποια προβεβλημένα στελέχη που είχαν εγκαταλείψει το Δημοκρατικό Κόμμα (μεταξύ των οποίων και ο πρώην ηγέτης του Pier Luigi Bersani), χωρίς «ρίζες» στην κοινωνία, και  αφετέρου από το ότι το Κίνημα των 5 Αστέρων κατάφερε να καταλάβει τμήμα του χώρου της ριζοσπαστικής Αριστεράς προτείνοντας ένα είδος «βασικού εισοδήματος» για μεγάλο αριθμό Ιταλών πολιτών. Σε κάθε περίπτωση, υπήρξαν κάποιες απόπειρες για τη δημιουργία νέων πολιτικών σχηματισμών στο αριστερό άκρο του ιδεολογικού φάσματος. Η πλέον αξιοσημείωτη οδήγησε στη δημιουργία του σχήματος Potere al Popolo (Δύναμη στο Λαό), μέσα από τη συνένωση κοινωνικών κινημάτων και μικρών πολιτικών κομμάτων. Στις εθνικές εκλογές του 2018 κατέγραψε ένα ποσοστό ελαφρά μεγαλύτερο του 1%.

Λίο Πάνιτς, ένας μαρξιστής στον 21ο αιώνα

Ο Λίο Πάνιτς (Leo Panitch) έχει κατοχυρώσει δίχως αμφιβολία μια κεντρική θέση στη σύγχρονη αριστερή, ριζοσπαστική διανόηση, ως ένας από τους τελευταίους νεομαρξιστές θεωρητικούς που εξακολουθούν να επιμένουν στην ανάγκη μελέτης και εμπλουτισμού της θεωρίας του κράτους.

Ο Λίο Πάνιτς (Leo Panitch) έχει κατοχυρώσει δίχως αμφιβολία μια κεντρική θέση στη σύγχρονη αριστερή, ριζοσπαστική διανόηση, ως ένας από τους τελευταίους νεομαρξιστές θεωρητικούς που εξακολουθούν να επιμένουν στην ανάγκη μελέτης και εμπλουτισμού της θεωρίας του κράτους. (περισσότερα…)

Η Ακροδεξιά καπηλεύεται τις προτάσεις της Αριστεράς στην Ευρωπαϊκή Ένωση

Ο πολιτικός αναλυτής και επικοινωνιολόγος, Δημήτρης Ραπίδης, γράφει στο ΕΝΑ για την ανάγκη ενός καθαρού προγραμματικού λόγου των αριστερών και προοδευτικών δυνάμεων της Ευρώπης απέναντι στην προσπάθεια καπηλείας διαχρονικών προταγμάτων τους από την ακροδεξιά και λαϊκιστική ρητορική →

Ο πολιτικός αναλυτής και επικοινωνιολόγος, Δημήτρης Ραπίδης, γράφει στο ΕΝΑ για την ανάγκη ενός καθαρού προγραμματικού λόγου των αριστερών και προοδευτικών δυνάμεων της Ευρώπης απέναντι στην προσπάθεια καπηλείας διαχρονικών προταγμάτων τους από την ακροδεξιά και λαϊκιστική ρητορική  (περισσότερα…)

Κυπριακές εκλογές: Ανάλυση ψήφου και μετεκλογικό σκηνικό

Ο Γιάννος Κατσουρίδης Ειδικός Επιστήμονας στο Τμήμα Κοινωνικών και Πολιτικών Επιστημών του Πανεπιστημίου Κύπρου και Επιστημονικός Διευθυντής του Ινστιτούτου Ερευνών «Προμηθέας» μιλάει στο ΕΝΑ για το αποτέλεσμα των Προεδρικών Εκλογών και πώς διαμορφώνονται, πλέον, οι πολιτικοί συσχετισμοί στην Κύπρο →

Ο Γιάννος Κατσουρίδης Ειδικός Επιστήμονας στο Τμήμα Κοινωνικών και Πολιτικών Επιστημών του Πανεπιστημίου Κύπρου και Επιστημονικός Διευθυντής του Ινστιτούτου Ερευνών «Προμηθέας» μιλάει στο ΕΝΑ για το αποτέλεσμα των Προεδρικών Εκλογών και πώς διαμορφώνονται, πλέον, οι πολιτικοί συσχετισμοί στην Κύπρο → (περισσότερα…)

Προεδρικές εκλογές στην Κύπρο – Τα διακυβεύματα

Ο Δρ. Γιώργος Χαραλάμπους, Ειδικός Επιστήμονας στο Τμήμα Κοινωνικών και Πολιτικών Επιστημών στο Πανεπιστήμιο Κύπρου, γράφει στο ΕΝΑ για τις Προεδρικές Εκλογές στην Κύπρο, τις στρατηγικές των υποψηφίων και τους άξονες αντιπαράθεσης →  Μπορείς να μας αναφέρεις τους βασικούς υποψηφίους και τις στρατηγικές τους; Οι βασικοί υποψήφιοι είναι πέντε. Οι τρεις πιο δημοφιλείς – Νίκος Αναστασιάδης, […]

Ο Δρ. Γιώργος Χαραλάμπους, Ειδικός Επιστήμονας στο Τμήμα Κοινωνικών και Πολιτικών Επιστημών στο Πανεπιστήμιο Κύπρου, γράφει στο ΕΝΑ για τις Προεδρικές Εκλογές στην Κύπρο, τις στρατηγικές των υποψηφίων και τους άξονες αντιπαράθεσης → 

Μπορείς να μας αναφέρεις τους βασικούς υποψηφίους και τις στρατηγικές τους;

Οι βασικοί υποψήφιοι είναι πέντε. Οι τρεις πιο δημοφιλείς – Νίκος Αναστασιάδης, Σταύρος Μαλάς και Νικόλας Παπαδόπουλος– προέρχονται από τη Δεξιά, την Αριστερά και τον ενδιάμεσο χώρο αντίστοιχα. Οι άλλοι δύο είναι ο Γιώργος Λιλλήκας, που τοποθετείται επίσης στον ενδιάμεσο χώρο, και ο Χρίστος Χρίστου, ηγέτης του ακροδεξιού ΕΛΑΜ, το οποίο από το 2016 κατέχει δύο έδρες (από τις 56) στη Βουλή των Αντιπροσώπων. Οι στρατηγικές των υποψηφίων δεν διαπνέονται από καινούργια στοιχεία κινητοποίησης ή επικοινωνίας, με εξαίρεση μια γενικότερη προσέγγιση που τονίζει τη διαφορά μεταξύ των «απλών πολιτών» και των «διεφθαρμένων ελίτ», η οποία χαρακτηρίζει όλους τους υποψηφίους, εκτός την κυβέρνηση Αναστασιάδη. Αυτή η εικόνα αντιπαράθεσης μεταξύ των διαπλεκόμενων συμφερόντων, από τη μια, και του λαού, από την άλλη, η οποία αντικατοπτρίζει ένα λαϊκιστικό ρητορικό σχήμα, όλως παραδόξως υιοθετείται ακόμα και από πολιτικούς όπως ο Παπαδόπουλος και ο Λιλλήκας, που  θα μπορούσαν βεβαίως να θεωρηθούν αναπόσπαστο κομμάτι του λεγόμενου κατεστημένου, το οποίο επικρίνουν.

Ποια ήταν τα κύρια διακυβεύματα της προεκλογικής περιόδου;

Όλα τα διακυβεύματα της προεκλογικής περιόδου περιστρέφονται γύρω από τους δύο παραδοσιακούς άξονες κοινωνικής και πολιτικής σύγκρουσης – την οικονομία και το Κυπριακό. Δεδομένου ότι η Κύπρος εξήλθε επίσημα από το Μνημόνιο το 2017 (και ως εκ τούτου η ρητορεία περί οικονομικής κρίσης έχει υποχωρήσει με τη βοήθεια των κυρίαρχων ΜΜΕ), επικρατεί το Κυπριακό ως κύριο θέμα των προεκλογικών εκστρατειών, με προεκτάσεις που αφορούν την ενεργειακή πολιτική της Δημοκρατίας στο πλαίσιο της αξιοποίησης των αποθεμάτων φυσικού αερίου που εντοπίζονται στην αποκλειστική της οικονομική ζώνη (ΑΟΖ). Οι υποψήφιοι της Αριστεράς και του ενδιάμεσου χώρου προσομοιάζουν όσον αφορά τις προγραμματικές τους θέσεις σε θέματα οικονομικής και κοινωνικής πολιτικής, νεο-Κεϋνσιανές στη μορφή και στην ουσία. Στο Κυπριακό η Αριστερά είναι εμφανώς υποστηρικτική της συνέχισης των συνομιλιών και της ταχείας εξεύρεσης λύσης στη βάση της διζωνικής, δικοινοτικής ομοσπονδίας (ΔΔΟ), αναγνωρίζοντας τον ορατό κίνδυνο ενός διχοτομικού μέλλοντος. Ο ενδιάμεσος χώρος και η Ακροδεξιά είναι πλήρως απορριπτικοί, στη βάση της πρόταξης του εθνικού φρονήματος, της πεποίθησης ότι η Τουρκία είναι μονίμως «αδιάλλακτη» και μιας «μονοκοινοτικής ανάγνωσης» του Κυπριακού, που αποκλείει και περιθωριοποιεί την τουρκοκυπριακή κοινότητα. Η Δεξιά (η παρούσα κυβέρνηση δηλαδή) ακροβατεί μεταξύ ενός προσώπου φιλικού προς τους έξωθεν διπλωματικούς κύκλους και της εθνικιστικής ρητορείας και δραστηριότητας που επιδιώκει να καλύψει τη συντηρητική πτέρυγα του Δημοκρατικού Συναγερμού (ΔΗΣΥ) και να περιορίσει ενδεχόμενες απώλειες λόγω του Κυπριακού προς το Κέντρο και την Ακροδεξιά.

Τί μπορεί να προσδοκά το ΑΚΕΛ από τις εκλογές;

Όχι πολλά, αν οι δημοσκοπήσεις είναι ενδεικτικές των εκλογικών δυναμικών που θα σχηματοποιήσουν τα αποτελέσματα του πολιτικού ανταγωνισμού. Με άλλα λόγια, διαφαίνεται ότι ο υποψήφιος του ΑΚΕΛ δεν θα καταφέρει μάλλον να κερδίσει την προεδρία, παρόλο που κατά τη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου έχει καλύψει τη διαφορά που τον χώριζε από τον Νικόλα Παπαδόπουλο και άρα, άνευ απροόπτου, θα είναι αυτός που θα περάσει στον δεύτερο γύρο μαζί με τον νυν πρόεδρο Νίκο Αναστασιάδη. Επί της ουσίας, το ΑΚΕΛ ακόμα προσπαθεί να επανέλθει στα επίπεδα συσπείρωσης και εκλογικών αποτελεσμάτων που παρατηρούνταν πριν από τη διακυβέρνηση Χριστόφια (2008-2013), την πρώτη φορά της ελληνοκυπριακής Αριστεράς στην εκτελεστική εξουσία. Λόγω εκείνης την πενταετίας, το ΑΚΕΛ έχασε δεκάδες χιλιάδες ψήφους –κυρίως προς την αποχή– στις ευρωεκλογές του 2014 και στις βουλευτικές εκλογές του 2016. Αυτό το ρεύμα αποξένωσης μεγάλης μερίδας της Αριστεράς έχει εν μέρει αντιστραφεί μετά από πέντε χρόνια δεξιάς κυβέρνησης και ελαφριάς ριζοσπαστικοποίησης του ΑΚΕΛ, αλλά ίσως όχι σε βαθμό που να επιτρέπει στην Αριστερά να ελπίζει στην κατάληψη της εξουσίας στο άμεσο μέλλον.

Εκλογές στην Καταλονία και προοδευτική προοπτική

Ο πολιτικός αναλυτής και επικοινωνιολόγος, Δημήτρης Ραπίδης, γράφει στο ΕΝΑ για τις επικείμενες εκλογές στην Καταλονία και τις προοπτικές για προοδευτικές εξελίξεις τόσο στο πολιτικό σκηνικό όσο και στην κοινωνική πραγματικότητα της ισπανικής περιφέρειας → Οι εκλογές της 21ης Δεκεμβρίου στην Καταλονία αποτελούν μια σημαντική ευκαιρία για την ενίσχυση των αριστερών και προοδευτικών δυνάμεων στην […]

Ο πολιτικός αναλυτής και επικοινωνιολόγος, Δημήτρης Ραπίδης, γράφει στο ΕΝΑ για τις επικείμενες εκλογές στην Καταλονία και τις προοπτικές για προοδευτικές εξελίξεις τόσο στο πολιτικό σκηνικό όσο και στην κοινωνική πραγματικότητα της ισπανικής περιφέρειας →

Οι εκλογές της 21ης Δεκεμβρίου στην Καταλονία αποτελούν μια σημαντική ευκαιρία για την ενίσχυση των αριστερών και προοδευτικών δυνάμεων στην ισπανική περιφέρεια. Οι ισχύοντες πολιτικοί συσχετισμοί είναι δύσκολο να ανατραπούν. Μπορούν ωστόσο να δημιουργηθούν συνθήκες αποκρυστάλλωσης της κοινωνικής πίεσης με στόχο την προώθηση μιας εναλλακτικής κοινωνικής και οικονομικής ατζέντας.

Η πολιτική συμμαχία Catalunya En Comú-Podem, με επικεφαλής τον Χαβιέ Ντομένεκ, είναι ίσως η μοναδική πολιτική δύναμη που έχει καταθέσει ένα συνολικό πρόγραμμα μεταρρυθμίσεων για την αντιμετώπιση των βασικών οικονομικών και κοινωνικών προκλήσεων. Οι υπόλοιπες πολιτικές δυνάμεις αναλώνονται σχεδόν αποκλειστικά στο ζήτημα της ανεξαρτησίας, αφήνοντας κατά μέρος οτιδήποτε άλλο απασχολεί την κοινωνική και πολιτική ζωή της περιφέρειας.

Η εμβάθυνση της κοινωνικής ατζέντας

Το εκλογικό πρόγραμμα του Catalunya En Comú-Podem αναπτύσσεται γύρω από επτά πυλώνες δράσης, πάνω στους οποίους οικοδομούνται στρατηγικοί στόχοι και πρωτοβουλίες. Η πλειοψηφία των στόχων αυτών αφορούν στον κοινωνικό άξονα και στην αντιμετώπιση των συνεπειών των πολιτικών λιτότητας, όπως οι συνεχείς περικοπές των κοινωνικών δαπανών και η αύξηση των ανισοτήτων, η φτώχεια και ο κοινωνικός αποκλεισμός, η κλιμάκωση της ανεργίας και η αποδόμηση του πλαισίου των συλλογικών διαπραγματεύσεων και των βασικών εγγυήσεων για τα δικαιώματα των εργαζομένων.

Οι πληγές που έχει αφήσει πίσω της η οικονομική κρίση είναι βαθιές: Ο μέσος μηνιαίος μισθός είναι 23% χαμηλότερος σε σχέση με τη Γαλλία, η μέση μηνιαία σύνταξη υπολείπεται σημαντικά του ευρωπαϊκού μέσου όρου, ενώ από το 2011 μέχρι σήμερα οι κοινωνικές δαπάνες έχουν υποχωρήσει κατά 43% και τα αποθεματικά των ασφαλιστικών ταμείων μειώνονται διαρκώς, λόγω του εκρηκτικού συνδυασμού υψηλής ανεργίας και επισφαλών θέσεων εργασίας.

Ο Χαβιέ Ντομένεκ επιχειρεί να διαμορφώσει ένα πολιτικό σχέδιο για την αποτελεσματική αντιμετώπιση των κεντρικών αιτημάτων της περιφέρειας, που υπερβαίνουν το αδιέξοδο που γεννά το ζήτημα της ανεξαρτησίας, φέρνοντας στο επίκεντρο του πολιτικού διαλόγου την ιδεολογική σύγκρουση μεταξύ του αποτυχημένου νεοφιλελεύθερου δόγματος και των αριστερών προοδευτικών πολιτικών.

Απουσία διαλόγου για αμοιβαία αποδεκτή λύση στο ζήτημα της ανεξαρτησίας

Το ζήτημα της ανεξαρτησίας και τα αδιέξοδα που γέννησε, λόγω της απουσίας πολιτικού διαλόγου και της αδυναμίας διάγνωσης της ιστορικής αναγκαιότητας ενός «μεγάλου συμβιβασμού» των πολιτικών ηγεσιών σε Μαδρίτη και Βαρκελώνη, έχουν δημιουργήσει ένα ψευδεπίγραφο πολιτικό δίλημμα που αναπτύσσεται γύρω από δύο αντίρροπες τάσεις: Από τη μια πλευρά ενισχύονται οι πολιτικές δυνάμεις που επιθυμούν τη διατήρηση του υφιστάμενου status quo, όπως οι Ciudadanos, και από την άλλη παραμένει ισχυρή η συμμαχία που επιδίωξε τη μονομερή ανακήρυξη της καταλανικής ανεξαρτησίας, στοιχισμένη, μέχρι και την ποινική του δίωξη, γύρω από τον Πουιτζδεμόν.

Κοινό σημείο αναφοράς και των δύο αυτών τάσεων είναι η απουσία οποιασδήποτε προγραμματικής αναφοράς στο ζήτημα του διαλόγου για το μέλλον της Καταλονίας και η δυναμική που διαμορφώθηκε την επαύριο της βίαιης αστυνομικής καταστολής και όσων ακολούθησαν πριν από την προκήρυξη των πρόωρων εκλογών.

Οι προοδευτικές δυνάμεις εγκλωβίζονται σε αυτό το πλαίσιο, αδυνατώντας να επηρεάσουν καθοριστικά την πολιτική ατζέντα. Ο Ντομένεκ έκανε εσχάτως λόγο για την ανάγκη μιας «ευρύτερης συμμαχίας» με τη Ρεπουμπλικανική Αριστερά. Η τελευταία υποστηρίζει μεν την ανεξαρτησία, δεν είναι ωστόσο βέβαιο ότι θα κινηθεί αποφασιστικά προς αυτή την κατεύθυνση, λόγω φυγόκεντρων τάσεων, που επιθυμούν μια πιο διαλλακτική προσέγγιση, στο εσωτερικό της.

Το πολιτικό τοπίο είναι ακόμη αρκετά ρευστό. Ωστόσο, είναι σχεδόν βέβαιο πως τόσο το ζήτημα της ανεξαρτησίας όσο και οι κοινωνικές συνέπειες της οικονομικής κρίσης επιτάσσουν τη διαμόρφωση ενός διαφορετικού μοντέλου πολιτικής συνεργασίας στην Καταλονία και μιας πιο ισορροπημένης σχέσης με την κεντρική κυβέρνηση στη Μαδρίτη. Όσο η δυσαρέσκεια ενός σημαντικού τμήματος του εκλογικού σώματος δεν διοχετεύεται στη στήριξη πολιτικών λύσεων που να δίνουν διέξοδο στην πολυεπίπεδη κρίση, τόσο το κοινωνικό χάσμα θα βαθαίνει και η ανακύκλωση του αδιεξόδου θα συντηρείται.

 

Άξελ Τρόοστ: Οι νέοι συσχετισμοί στη Γερμανία και η δυνατότητα προοδευτικών απαντήσεων

Ο αντιπρόεδρος του κόμματος της γερμανικής Αριστεράς (Die Linke), Άξελ Τρόοστ μιλάει στο ΕΝΑ για την επόμενη ημέρα των εκλογών στη Γερμανία, την ώρα που εντείνονται οι ζυμώσεις για το σχηματισμό κυβερνητικού συνασπισμού →

Ο αντιπρόεδρος του κόμματος της γερμανικής Αριστεράς (Die Linke), Άξελ Τρόοστ μιλάει στο ΕΝΑ για την επόμενη ημέρα των εκλογών στη Γερμανία, την ώρα που εντείνονται οι ζυμώσεις για το σχηματισμό κυβερνητικού συνασπισμού → (περισσότερα…)

Η επόμενη ημέρα στο πολιτικό σκηνικό της Γερμανίας

Ο Αριστοτέλης Αγριδόπουλος, διδακτορικός ερευνητής και επιστημονικός συνεργάτης στο ερευνητικό πρόγραμμα HERA «The Debt» στο Ινστιτούτο Κοινωνικών Ερευνών του Πανεπιστημίου Γκαίτε της Φρανκφούρτης, μιλάει στο ΕΝΑ για την επόμενη ημέρα στο πολιτικό σκηνικό της Γερμανίας  →

Ο Αριστοτέλης Αγριδόπουλος, διδακτορικός ερευνητής και επιστημονικός συνεργάτης στο ερευνητικό πρόγραμμα HERA «The Debt» στο Ινστιτούτο Κοινωνικών Ερευνών του Πανεπιστημίου Γκαίτε της Φρανκφούρτης, μιλάει στο ΕΝΑ για την επόμενη ημέρα στο πολιτικό σκηνικό της Γερμανίας  → (περισσότερα…)

Ιταλική υποθήκη – μήνυμα προς Μέρκελ και Μακρόν

Ο δημοσιογράφος Γιώργος Καπόπουλος γράφει στο ΕΝΑ για τις εξελίξεις στην Ευρωζώνη και το μήνυμα της Ιταλίας σε Μέρκελ και Μακρόν → 

Ο δημοσιογράφος Γιώργος Καπόπουλος γράφει στο ΕΝΑ για τις εξελίξεις στην Ευρωζώνη και το μήνυμα της Ιταλίας σε Μέρκελ και Μακρόν →  (περισσότερα…)

Θρίαμβος Μακρόν με προσημειώσεις…

Ο δημοσιογράφος Γιώργος Καπόπουλος γράφει στο ΕΝΑ για το αποτέλεσμα του πρώτου γύρου των γαλλικών βουλευτικών εκλογών και τι θα σημάνει το αποτέλεσμα για τη συνέχεια →

Ο δημοσιογράφος Γιώργος Καπόπουλος γράφει στο ΕΝΑ για το αποτέλεσμα του πρώτου γύρου των γαλλικών βουλευτικών εκλογών και τι θα σημάνει το αποτέλεσμα για τη συνέχεια  (περισσότερα…)

Ο «νικητής» Κόρμπιν και το μήνυμα σε Βρετανία και Ευρώπη

O λέκτορας πολιτικής επιστήμης στο Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης, Χρύσανθος Τάσσης, απαντά στο ΕΝΑ για το αποτέλεσμα των βρετανικών εκλογών →

O λέκτορας πολιτικής επιστήμης στο Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης, Χρύσανθος Τάσσης, απαντά στο ΕΝΑ για το αποτέλεσμα των βρετανικών εκλογών → (περισσότερα…)

Τι να περιμένουν οι Έλληνες από την εκλογή του Εμανουέλ Μακρόν;

O Γάλλος δημοσιογράφος Romaric Godin αναλύει στο ΕΝΑ τι θα σημάνει για την Ελλάδα η εκλογή του Εμανουέλ Μακρόν στην Προεδρία της Γαλλίας →

O Γάλλος δημοσιογράφος Romaric Godin αναλύει στο ΕΝΑ τι θα σημάνει για την Ελλάδα η εκλογή του Εμανουέλ Μακρόν στην Προεδρία της Γαλλίας → (περισσότερα…)