Ο δημοσιογράφος Γιώργος Καπόπουλος γράφει στο ΕΝΑ για τις εξελίξεις στην Ευρωζώνη και το μήνυμα της Ιταλίας σε Μέρκελ και Μακρόν → 

Στην κοινή συνέντευξη Μακρόν-Μέρκελ την Πέμπτη, 13 Ιουλίου στο Παρίσι, μετά τη κοινή συνεδρίαση των υπουργικών συμβουλίων Γαλλίας-Γερμανίας καταγράφηκε μια κατ’ αρχήν θετική, σε κάθε περίπτωση όχι απορριπτική, τοποθέτηση του Βερολίνου στην πρόταση Μακρόν για πολιτική πλαισίωση της Ευρωζώνης: Κοινός Προϋπολογισμός, θέσπιση αξιώματος υπουργού Οικονομικών της Ευρωζώνης, Κοινοβούλιο του Ευρώ, κλπ.

Τα παραπάνω στην βάση της διπλής στόχευσης Μακρόν εφαρμογή των Συνθηκών ,κυρίως δηλαδή του πλαφόν 3% για τα δημοσιονομικά ελλείμματα που προβλέπει το Σύμφωνο Σταθερότητας και στην συνέχεια πολιτικής πλαισίωσης της ημιτελούς Ευρωζώνης.

Αυτή η κατ’ αρχήν γαλλογερμανική σύγκλιση, που αναμένεται να γίνει πιο σαφής μετά τις γερμανικές εκλογές του Σεπτεμβρίου, βρίσκεται ήδη στην σκιά της αβεβαιότητας για την πορεία της Ιταλίας, με την Ρώμη να δηλώνει με κάθε δυνατό τρόπο ότι δεν μπορεί για το ορατό μέλλον να προσαρμοσθεί στις επιταγές του Συμφώνου Σταθερότητας και του Δημοσιονομικού Συμφώνου και ότι η σταθερότητα στην πολιτική σκηνή με ορίζοντα τις εκλογές της άνοιξης του 2018 είναι συνάρτηση της σιωπηρής ή και ρητής απόκλισης από την δημοσιονομική πειθαρχία.

Πριν κοπάσει ο θόρυβος για την διάσωση τριών ιταλικών τραπεζών με παρέμβαση της κυβέρνησης Τζεντιλόνε κατά παράβαση του πνεύματος και του γράμματος των σχετικών κανονισμών ο Ρέντσι τάχθηκε ανοικτα υπέρ του παγώματος του Δημοσιονομικού Συμφώνου για μια πενταετία, στην διάρκεια τη οποίας η Ρώμη θα μπορεί να διατηρεί το δημοσιονομικό έλλειμμα στο 2,9%.

Στα παραπάνω, στις διασώσεις τραπεζών και στην πρόταση παγώματος της δημοσιονομικής πειθαρχίας, θα πρέπει να προσθέσουμε και την πίεση που δέχεται η Ιταλία από το κύμα των προσφυγικών ροών: Χωρίς προοπτική ουσιαστικής ευρωπαϊκής αλληλεγγύης η Ρώμη θα επανέλθει στην θέση του 2015 ότι η διαχείριση αυτής της πρωτοφανούς ανθρωπιστικής καταστροφής αρκεί από μόνη της για να νομιμοποιήσει πάγωμα περαιτέρω δημοσιονομικής προσαρμογής.

Οι παραπάνω τοποθετήσεις της κυβέρνησης Τζεντιλόνε και του ηγέτη του Δημοκρατικού Κόμματος, Ματέο Ρέντσι αν αθροιστούν δίπλα στις τοποθετήσεις των δυνάμεων της αντιπολίτευσης συνθέτουν την εικόνα μιας Ιταλίας σε πλήρη απόκλιση από την γραμμή πλεύσης που προσπαθούν από κοινού να χαράξουν Παρίσι και Βερολίνο στην βάση του δίπτυχου δημοσιονομική προσαρμογή-πολιτική πλαισίωση της Ευρωζώνης.

Την ώρα που το Κίνημα των Πέντε Αστέρων του Μπέπε Γκρίλο, η Φόρτσα Ιτάλια του Μπερλουσκόνι και η Λέγκα του Βορρά του Σαλβίνι μιλούν με τον ένα ή τον άλλο τρόπο για επιστροφή στη λιρέτα ή για παράλληλο νόμισμα, η θέση του κυβερνώντος Δημοκρατικού Κόμματος είναι «ναι» στην Ευρωζώνη, υπό την προϋποθεση παγώματος της δημοσιονομικής πειθαρχίας.

Το μήνυμα της Ιταλίας, της τρίτης οικονομίας της Ευρωζώνης προς Μακρόν και Μέρκελ είναι σαφές, η Ρώμη δεν χωρά στο πλαίσιο της συμβιβαστικής, κοινά αποδεκτής ευρωπαϊκής στρατηγικής που θα διαπραγματευτούν μετά τις γερμανικές εκλογές.